Ze legt zich op mijn schouders en blaast haar een weg naar de verste uithoeken van mijn lichaam. Ik weet niets, voel het toch allemaal. Haar tranen, het is haar zout op mijn wangen, vermengd met dronken geluk, gevangen in een vergeten moment. Verlangen en herinneren zo kort op elkaar.

 

Kleine klapjes vuurwerk, onhoorbaar, weergalmen toch in onze oren. Haar twee grote handen rond het kloppen van mijn hart. Ze sust onze ritmes tot een samenhangend zoemen. Wil dat ik haar in mij spiegel. Een reflectie die haar doet spreken wat ze zelf niet weet uit te drukken, een ontkennen en ontdekken van ‘n onbewuste soort.

 

Ze legt zich op mijn schouders. Baant zich een weg, eerst korrel per korrel tot ze me weet te vinden tussen een afwisselend denken en dromen. En als ze mijn vingertoppen bereikt, draai ik enkel iets van kaarten om, die ze zelf wist te leggen.

 

We zuchten samen, maar wel weer in wezen apart. Ze vouwt haar ogen tot vensters. ‘Het is verhelderend om eens te zien'.

 

Stephanie Tordoir // IG: @stephanietordoir